Een echo is het verschijnsel waarbij geluidsgolven die afkomstig zijn van een bron door een object teruggekaatst worden richting de bron. Als gevolg van de snelheid van geluid door diverse media (zoals lucht) ontstaat een tijdsverschil tussen het geluid dat direct van de bron afkomstig is en de echo ervan. Het tijdsverschil is afhankelijk van de geluidssnelheid en de afstand tussen de bron en het object. In feite hoort men het geluid als gevolg van de echo twee keer achter elkaar.
Als het geluid van de oorspronkelijke bron verlengt wordt, spreken we van nagalm. Het tijdsverschil bij nagalm is minder dan 50 ms. Bij een nagalm is het oorspronkelijk geluidssignaal niet duidelijk herkenbaar door het menselijk oor.
Bij een echo is dat wel het geval. Het lijkt of het oorspronkelijke signaal herhaald wordt, weliswaar met een klank- en richtingverandering.
Een echo wordt als zodanig waargenomen als er een tijdsverschil is vanaf 50 milliseconden tussen het horen van het directe geluid en de echo. Het is wel vanaf 20 milliseconden dat er een verschil waarneembaar is, maar vanaf 50 milliseconden vormt dit een probleem voor de verstaanbaarheid, mits de echo luid genoeg is. Wanneer het tijdsverschil kleiner is dan 20 milliseconden, hoort men de bron en de echo niet meer afzonderlijk en ontstaan er kamfilterverschijnselen. Hierbij worden bepaalde frequenties versterkt en uitgedoofd.
Dit tijdsverschil van 50 milliseconden impliceert dat er door geluid een verschil in weglengte is afgelegd van 0.05 s x 340 m/s = 17 m. Men dient er bijgevolg, als men de hinderlijke effecten van een echo wil voorkomen, voor te zorgen dat het geluid de waarnemer bereikt met maximaal een verschil van 17 m tussen het rechtstreekse geluid en het gereflecteerde geluid. Dit valt te bereiken door plaatsing van reflectoren aan het plafond of door de wanden en het plafond achteraan geluidsabsorberend te maken, of bijvoorbeeld door het installeren van geluidsinstallaties die het geluid rechtstreeks doorgeven aan de waarnemer.